Over Karin
Zaterdag in het ziekenhuis
Naar mijn idee deed ik niks bijzonders. Maar keer op keer vertelden patiënten en collega’s dat mijn betrokkenheid en servicegericht echt het verschil maakten. Ik had een zaterdagbaantje in het ziekenhuis, en het contact met de patiënten en dat ik hen iets positiefs bracht, dat ze zich gezien en veilig voelden, dat raakte me.
Als je ergens een punt achter zet, ga je verder met een hoofdletter
Merel Morre
Ik werd verpleegkundige
Vol passie volgde ik de opleiding tot verpleegkundige en na mijn studie ging ik aan de slag in de praktijk. Voldoening haalde ik uit de momenten waarop patiënten een inkijkje gaven in hun leven en ik daar de persoonlijke begeleiding op kon afstemmen.
Een organisatieverandering zorgde ervoor dat ik mij kon doorontwikkelen naar een meer coördinerende rol. In die tijd was er veel gedoe in het team. Het begon op te vallen dat ik snel het grotere geheel kon overzien en een verbindende en coachende rol had. Toeval bestaat niet: op dat moment kwam er een vacature voor afdelingsmanager en zo groeide ik door in de lijn. Ik deed een managementopleiding, én ik kreeg een ervaren collega als coach, die mij de kneepjes van het vak leerde.
Mijn visie
In mijn functie als afdelingsmanager kon ik veel van mijn talenten kwijt, zoals het overzien van verschillende belangen, analytisch vermogen, vertalen van strategische doelstellingen naar de praktijk, communicatie en leiding geven. Het was een plek waar ik me goed voelde: de arbeidsmarkt was zorgelijk, maar de werksfeer positief.
Desondanks belandde ik in een burn-out die duidelijk maakte dat de overlevingsmechanismen die ik vanuit mijn jeugd had ontwikkeld, niet meer helpend waren. Dat was een enorme ontdekking. Niet alleen kreeg ik inzicht in die mechanismen, maar ik ontdekte ook dat ik in mijn professionele loopbaan was vastgelopen door persoonlijke factoren. Deze ervaring bepaalt nog steeds mijn visie op leren en ontwikkelen: professionele ontwikkeling gaat hand in hand met persoonlijke ontwikkeling.
Professionele ontwikkeling gaat hand in hand met persoonlijke ontwikkeling.
Lekker ‘zwabberen’
In de jaren die volgden heb ik verschillende keren mijn loopbaankoers gewijzigd. Om eerlijk te zijn eerder intuïtief dan dat ik een duidelijk doel voor ogen had. Ik mocht even ‘zwabberen’, spelen, nieuwe ervaringen opdoen. En dat deed ik! Ik zag verschillende teams en organisaties, en ervoer zelf de impact van de werksfeer.
Als teamleider bij een grote zorgverzekeraar begeleidde ik cultuurverandering. De sfeer was er in eerste instantie afstandelijk en onveilig. Daar groeide mijn interesse in teamdynamiek en talentontwikkeling en ik merkte dat mijn kracht zit in het behouden van de verbinding en uitgaan van het positieve.
In 2008 besloot ik terug te keren naar de zorg en werkte korte tijd in een bedrijfscultuur die vooral voor studenten als onveilig aanvoelden. Dat gold voor mij ook. Het overleven in zo’n onveilige werksfeer vroeg alle aandacht, voor ontwikkeling of plezier in het werk was weinig ruimte over.
Ze zitten klem!
Deze ervaring was een eyeopener. Ik kon het niet langer laten gebeuren dat er zo veel talent in de zorg stilstaat, zich niet verder kan ontwikkelen. Ze zitten klem. Klem tussen hun passie voor het vak en de realiteit van werkdruk en – in veel gevallen – werksfeer. Verschrikkelijk! Zonde van hun potentie, van hun motivatie, van alles wat er bereikt had kunnen worden als ze wel zouden doorgroeien. Ik ging me toeleggen op het leren en ontwikkelen van zorgprofessionals in een veilige setting.
Dat gevoel van klem zitten, dat kende ik… en ik was toe aan een nieuwe uitdaging. Na een persoonlijk coachtraject besloot ik een punt te zetten achter mijn functie in loondienst, een coachopleiding te volgen en te gaan voor mijn droom als ondernemer.
Werkplek wordt speeltuin om te leren
Ik beschouw de werkplek als een speeltuin om te leren, ongeacht functie, leeftijd of ervaring. Leren met en van elkaar als continu proces vraagt om nieuwsgierigheid, experimenteren, onderling vertrouwen en commitment. Voor sommigen is daarnaast ook lef en moed nodig om uit de comfortzone te stappen.
Ik beheer die speeltuin. In mijn werk geniet ik van afwisseling. Van mijn ontmoetingen met diverse mensen, teams en organisaties. Het sparren met medewerkers, leidinggevenden en management, een brug slaan tussen verschillende lagen in de organisatie, het trainen en coachen van zorgprofessionals om uiteindelijk het werkplezier en de kwaliteit van zorg te verbeteren.
Want daar gaat het me om
Nog steeds, net als in mijn zaterdagbaantje van lang geleden. Zorgprofessionals een positieve omgeving bieden waarin ze zich kunnen ontwikkelen. Dan kunnen ze meer betekenen voor de patiënten en voor elkaar.
Rotterdam, de metafoor voor het leven
Ik voel me enorm verbonden met Rotterdam, niet alleen omdat ik er geboren en getogen ben. Voor mij is Rotterdam de metafoor voor het leven. De stad die in de Tweede Wereldoorlog in het hart werd getroffen, en die situatie als uitgangspunt nam om zich te herstellen en zich te ontwikkelen. De Rotterdammers hadden het lef om het anders te doen: de Kop van Zuid, Koopgoot, Markthal, Erasmusbrug, Booijmans van Beuningen: ze bouwen verder op wat er al was, op een geheel eigen wijze.
Als ik na een vakantie De van Brienenoordbrug over rijd, voel ik me ontroerend trots. Het oude industriële is niet vervallen, maar weer tot bloei gekomen wat niet mogelijk was geweest zonder die wond en het veerkrachtige herstel daarvan.
Op eigen wijze verder bouwen op wat er al is
LinkedIn profiel
Aangesloten bij
Website door Webbouwen aan de keukentafel